نفَسَت میوزد و بوی بهار در گل پیرهنت پنهان است در زمستان تن من، تن تو برف در چلّهی تابستان است لطف فروردین در آمدنت، سال نو لحظهی خندیدن ِتوست ساعت از این هیجان در آتش، عقربه عقرب ِسرگردان است عشق تو ریشه دوانده در من، مثل یک بوتهی گُل در دل خاک تن ِمن اما در آغوشت، خاکِ خشکی است که در گلدان است رقصِ موهات بر آن صورت ِماه، ابر و بادی است وَرای تذهیب خطّ ابروی تو در نستعلیق مایهی حیرت خط

عابری می زده و دل زده از تزویرم......مستی و راستی از اهل قلم دلگیرم..... شهرمن شهرهی شاعرکشی وشحنه گریست..... به دلیلی که نمیدانمش اینجا گیرم..... چه کسی دیده غم واقعیام را در شعر..... من که مشهور غزلهای پر از تصویرم..... شعر درد است و این درد به غایت دلچسب..... اعتیادیست که ناجور به او زنجیرم...... نفسم شعر و تنم شعر و روانم شعر است..... من اگر شعر نباشد بخدا میمیرم..... مثل این کودک